Als het er niet is, dan is het vast wel bij de buren...

08-01-2017

Vanavond gaan we op stap voor onze trekkershut in spé. We zijn vanmiddag al druk aan het discussiëren geweest, maar het komt goed.
Nog even dit, nog even dat en dan is de tijd al zo op stap. Onze grote, kleine meid schone, droge kleren aan nadat ze de rand van de vijver bekeken heeft en dan gaan.
Als we aangekomen zijn eerst even op diverse afdelingen kijken ter info om voor onszelf een referentiekader te creeëren en dan eten. Ondertussen zijn we onze grote, kleine meid al diverse keren kwijt geraakt, dus tover ik een pen uit mijn tas en zet op haar hand haar naam en een telefoonnummer, you never know...
En zo scharrelt de tijd ook daar weg, als we nog wat willen eten moeten we niet te lang meer wachten. Ik heb foto's gemaakt van de te halen producten en manlief kijkt nog wat naar wat constructies. Hij gaat vast eten halen en ik soebbat nog wat bij onze grote, kleine meid die niet mee wil maar uiteindelijk overstag gaat nadat ik gezegd heb dat er in het restaurant ook gespeeld kan worden en zo ploffen we in het restaurant neer.
Nadat we gegeten hebben gaan we verder. Ik neus nog wat rond om op andere fronten ook een referentiekader te creeëren en dan naar het magazijn om de spullen op te halen. Onze grote, kleine meid vindt de party-tenten/tuintenten he-le-maal geweldig evenals alle uitgestalde tuinmeubelen, geshowde terrassen, geshowde balkons... en wij, wij willen de spullen halen. Ik roep dat we hier het pad ingaan en dat ze dáár moet blijven als ze niet mee wil... dat is goed.
Nog geen 5 minuten later: PAPAAAAAAAAA, MAMAAAAAAAAA... ze wil toch mee!
Daarna nog een ander pad en onze grote, kleine meid heeft haar show-balkon gevonden. Daar blijft ze als we de andere spullen halen. Als ik daarna terug kom zit ze helemaal in haar eigen fantasie-spel en is niet van plan dat te staken.
In haar fantasie-spel doet ze de deur open en gaat ze op het balkon zitten aan een tafel.
Ik ga voor de deuropening staan en druk op de muur en zeg: ding dong... ze kijkt me aan: Wat doe jij nou? Ik zeg nogmaals: ding dong... ik bel aan zeg ik.
Oooooohhhhh, ze doet de deur open en ik zeg: ik zoek en klein, stout meisje. Ze antwoord dat die er niet is. Ze ziet haar niet. Hmmm, daar stampt ze niet in. Is hier dan een lief, groot meisje? vraag ik.
Nee, dat is hier ook niet, misschien bij de buren? zegt ze.
Nou jaaaaaaaa, ooit zó zout gegeten...
Hoe neem ik 'r nou mee?
Ik loop een rondje en doe het nogmaals. Ding dong...
Ze doet de deur open en vraagt of ik wat wil drinken.... ik zeg dat ik wel wat wil drinken maar wel héél véél haast heb. Ik kom binnen en ze wijst me waar ik mag gaan zitten. Gauw drink ik de koffie op en dan moet ik ook nog wat eten. Dat gooi ik ook gauw naar binnen en zeg dat ik dan écht moet gaan. Gedwee gaat ze mee, aan mijn hand op zoek naar Papa die inmiddels alle boodschappen al aan het afrekenen is. Daarna al huppelend naar de auto en éénmaal thuis gedwee naar bed!